ദ സൗത്ത്
എംസോണ്‍ റിലീസ് - http://www.malayalamsubtitles.org/ www.facebook.com/msonepage
പരിഭാഷ : സിനിഫൈൽ
1957 ലെ ശരത്കാലം
അഗസ്റ്റിൻ?
കസീൽദ!
-എന്തുപറ്റി, മാഡം? -എന്റെ ഭർത്താവിനെ കാണുന്നില്ല.
സിന്ദ്ബാദ് കുര നിർത്തുന്നുമില്ല.
അഗസ്റ്റിൻ!
പ്രൊവിൻഷ്യൽ ഹോസ്പിറ്റൽ?
ഡോ. അറീനസ് അവിടെ ഉണ്ടോ?
ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയാണ്.
മാഡം! എസ്ത്രേയയുടെ സൈക്കിളും പോയിട്ടുണ്ട്!
ഇല്ല.
അദ്ദേഹം രാത്രി അവിടെത്തന്നെ ആയിരുന്നോ എന്നു മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതി.
അദ്ദേഹം എവിടെ ആയിരുന്നിരിക്കും എന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?
അതെ.
അദ്ദേഹം വന്നാൽ, ഉടനെതന്നെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ദയവായി പറയൂ
അതെ. അത്യാവശ്യമാണ്.
അതെ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ.
നന്ദി.
അന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെൻഡുലം എന്റെ തലയിണക്കടിയിൽ കണ്ടതോടെ
ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി,
എല്ലാറ്റിനും മാറ്റം സംഭവിച്ചെന്നും,
അദ്ദേഹം ഇനിയൊരിക്കലും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരില്ലെന്നും.
എന്താ?
പെൺകുട്ടി.
ഉറപ്പായും?
ഉറപ്പ്.
അവളെ എന്തുവിളിക്കണം?
എസ്ത്രേയ.
ഞാനൊരു പെൺകുട്ടിയായിരിക്കുമെന്ന് എന്റെ പപ്പ പ്രവചിച്ചിരുന്നതായി
അവരെന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തെപറ്റി എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ആദ്യം വരുന്ന കാര്യമാണത്,
യഥാർത്ഥത്തിൽ,
ഞാൻ മാത്രം കണ്ടെത്തിയ,
വ്യക്തതയുള്ള ഒരു ചിത്രം.
കുറച്ചു കഴിക്കുന്നോ?
ശരി.
ഞാൻ വളരുന്നതിനിടെ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് താമസസ്ഥലങ്ങൾ മാറി.
അദ്ദേഹം ഒരു സ്ഥിരംതൊഴിൽ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അതദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയത്, വടക്കുള്ള,
മതിലുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട
നദിക്കരയിലുള്ള, നഗരത്തിലാണ്.
ഞങ്ങൾ താമസിച്ച നഗരാതിർത്തിയിലുള്ള
വാടകവീടിന്റെ പേരായിരുന്നു,
"സീഗൾ" (കടൽപ്പക്ഷി)
എന്റെ അച്ഛൻ "അതിർത്തി" എന്നു വിളിച്ച
ഒരു റോഡിന്റെ ഒരു വശത്ത്
നഗരത്തിനും ഗ്രാമത്തിനും ഇടയിലുള്ള
ഒരു വിജനപ്രദേശത്തായിരുന്നു അത്.
-നമുക്ക്, ചികിത്സ ഇതുതന്നെ തുടരാം. -എനിക്കെപ്പോ പോകാനാവും?
എനിക്കിവിടെ മടുത്തു.
-എനിക്ക് തിരിച്ചു വീട്ടിൽ പോണം. -ഉടനെ പോകാം.
ഉടനെ പോകാം.
ഇപ്പൊ സിസ്റ്റർ ലൂസിയ പറയുന്ന പോലെ ചെയ്യൂ.
വിശ്രമിക്കുകയും വേണം.
ചുമ്മാ വിശ്രമിക്കൂ.
എന്നേം കൂട്ടി ഒന്നു ചുറ്റാമോ?
നേരം വൈകിയില്ലേ?
ഇല്ല.
പോകാം. ഒറ്റത്തവണ.
എന്നാ ശരി.
വാ, കയറ്.
വേഗം ഓടിക്കൂ!
ഓകെ.
എസ്ത്രേയ്യ!
ഒച്ച കുറച്ച്!
പപ്പ മുകളിലുണ്ട്.
ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
നീ അദ്ദേഹത്തെ ശല്യപ്പെടുത്തിയാൽ,
അദ്ദേഹത്തിന് തന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ ചെയ്യാനാവില്ല.
എസ്ത്രേയ്യ! എന്ത്...
ഞാൻ നിന്നോട് എന്താ പറഞ്ഞിരുന്നത്?
അത് വീണുപോയതാ.
പിന്നെ, മമ്മാ.
പപ്പയെന്താ മച്ചിന്റെ മേലേക്ക് ആരെയും വരാൻ സമ്മതിക്കാത്തത്?
അതോ? അദ്ദേഹം അവിടെ ബന്ധിച്ചിട്ടുള്ള ഗൂഢശക്തികളൊക്കെ...
രക്ഷപ്പെടും.
അതെയോ. അതോണ്ടാണോ അദ്ദേഹം വാതിൽ പൂട്ടിയിടുന്നത്?
അദ്ദേഹത്തിന് ആ ശക്തികൾ നഷ്ടമായാൽ
ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്ന ഒരുകാര്യവും അദ്ദേഹത്തിന് ചെയ്യാനാവാതാകും.
പപ്പാക്കെവിടുന്നാ ഈ ശക്തി കിട്ടിയത്?
എവിടുന്നുമല്ല.
അത്, അദ്ദേഹത്തിന് ഉള്ളത് തന്നെയാ.
അത് എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നോ?
ഉം.
ജന്മനാ.
അപ്പോ എനിക്കോ? അത് എനിക്കും ഉണ്ടാകുമോ?
എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ.
നീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളായതുകൊണ്ട്...
ഉണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.
നിനക്കത് ഇഷ്ടമാണോ?
ഒരുപാട്!
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ,
കിടന്നുറങ്ങൂ.
-ഗുഡ് നൈറ്റ്, പൊന്നേ. -ഗുഡ് നൈറ്റ്, മമ്മാ.
നീ ആദ്യം പഠിക്കേണ്ടത്
പെൻഡുലം എങ്ങനെ പിടിക്കണം എന്നാണ്.
പിടിക്ക്.
ഒരുപാട് മുറുക്കി പിടിക്കരുത്.
അത് പോലെ.
അങ്ങനെത്തന്നെ.
ഇനി,
മനസ്സ് ശൂന്യമാക്കി,
നിന്റെ കണ്ണൊന്നടയ്ക്കൂ.
അരുത്.
ചെയിൻ അത്രയും മുറുക്കി പിടിക്കരുത്.
അത് അയഞ്ഞു തൂങ്ങി കിടക്കട്ടെ.
അങ്ങനെതന്നെ.
അതുപോലെ.
ഇനി,
നീ ചെയ്യൂ.
ഒന്നിനെപ്പറ്റിയും ചിന്തിക്കരുത്.
സാവകാശം.
മെല്ലെ, ശ്രദ്ധയോടെ.
അതുതന്നെ.
അങ്ങനെ.
വെരി ഗുഡ്.
നിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ശൂന്യം.
അതുതന്നെ.
വെരി ഗുഡ്.
പപ്പാ, ഇത് തിരിയുന്നു!
നിർത്ത്!
അവിടെ നില്ക്ക്.
ഇത് തിരിയുന്നു.
-അദ്ദേഹം അത് കണ്ടെത്തി. -ഇനി ആഴം നോക്കും.
ഇനി അത് എണ്ണൂ.
അപ്പൊ, അത് കണ്ടെത്തിയോ?
വെള്ളം ഇവിടെയാണ്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
നമ്മൾ എത്ര ആഴത്തിൽ കുഴിക്കേണ്ടിവരും?
ഓരോ നാണയവും ഓരോ മീറ്ററിന് സമം.
മൊത്തം എത്ര നാണയമുണ്ടോ, അത്ര ആഴത്തിൽ കുഴിക്കണം.
ഏഴ്.
എട്ട്.
-എത്ര നാണയമുണ്ട്? -എട്ട്.
എട്ടു മീറ്റർ.
-അത്രയുമാണ് നിങ്ങൾ കുഴിക്കേണ്ടത്. -ഇനിയെന്തു വേണമെന്ന് നമുക്കറിയാം.
ഇതെളുപ്പമാണ്, അധികം ആഴമില്ല.
മറ്റുള്ളവർ അത്ഭുതപ്രവൃത്തിയായി കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്റെ അച്ഛന് ചെയ്യാനാകും.
പക്ഷെ എനിക്ക്,
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂട്ടാളിയെന്ന നിലയിൽ,
അത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സാധാരണ കാര്യങ്ങളായിരുന്നു.
ആഭ്യന്തരയുദ്ധാനന്തരം തൊഴിൽരഹിതരായ
അധ്യാപികമാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു, എന്റെ മമ്മ.
മമ്മയാണെന്നെ എഴുത്തും വായനയും പഠിപ്പിച്ചത്.
മെല്ലെ
മുകളിലേക്ക് പോയി
നേരെ താഴേക്ക് കൊണ്ടുവരിക.
കുറച്ചുകൂടി.
മഷി പോര. നിന്റെ പേന മുക്ക്.
ഓ, യ്യോ!
-പിന്നേം മഷി വീണു. -അത് സാരമില്ല. എഴുതിക്കോ.
കൊള്ളാം.
ദിവസം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചിലവഴിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ,
അക്കാലത്തെ, മമ്മയുടെ തെളിച്ചമുള്ള ഓർമ്മകൾ എനിക്ക് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്, ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരം
ജനാലയ്ക്കടുത്തിരുന്ന്
എന്റെ ഉടുപ്പുകൾ തയ്ക്കുന്നത്,
തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളെ പരിപാലിക്കുന്നത്.
നടുമുറ്റത്ത്
എവിടുന്നോ കിട്ടിയ പഴയ ഫർണിച്ചറുകൾ വാർണിഷ് അടിക്കുന്നത്.
രാത്രികളിൽ
അവർക്ക് ഏറെയിഷ്ടമുള്ള നോവലുകൾ വായിക്കുന്നത്.
ഇത് എങ്ങനെയുണ്ട്?
നല്ലതാ.
എന്റെ പപ്പയുടെ കുടുംബവേരുകളെക്കുറിച്ചൊന്നും എനിക്ക് യാതൊരു പിടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൂതകാലത്തെപ്പറ്റി എനിക്കൊന്നും അറിയുമായിരുന്നില്ല.
എങ്കിലും, അതൊന്നും എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നില്ല.
അതെന്താ?
പുതിന.
ഇതിന് നല്ല സുഗന്ധം!
മമ്മയ്ക്ക് കുറച്ച് സൂപ്പിലിടാൻ വേണ്ടി കൊടുക്കാം.
എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ എന്റെ പക്ഷം ചേർക്കാൻ അത് ധാരാളമായിരുന്നു.
മറ്റൊന്നും എന്നെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.
എനിക്ക് അജ്ഞാതമായിരുന്ന കഥകൾ
മമ്മയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ
എനിക്കുമുന്നിൽ തുറന്നുവന്നു.
ദക്ഷിണ ദേശത്ത്
മിക്കവാറും മഞ്ഞു പെയ്യുമായിരുന്നില്ല.
എന്തൊരു വല്ലാത്ത സ്ഥലം.
നോക്ക്, മമ്മാ.
നമ്മളെന്താ അങ്ങോട്ട് പോകാതിരുന്നത്?
പപ്പ ചെറുപ്പത്തിൽ അവിടം വിട്ടതാണ്.
അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചുപോകാൻ ഇഷ്ടവുമല്ല.
അദ്ദേഹം എന്താ അവിടുന്ന് പോന്നത്?
അദ്ദേഹം നിന്റെ മുത്തശ്ശനുമായി ഒത്തുപോവുകയേ ഇല്ല.
ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു
അവർ കീരിയും പാമ്പും പോലെയാണെന്ന്.
നിന്റെ പപ്പ ഒരു അടക്കമില്ലാത്തയാളും മുത്തശ്ശൻ മുൻശുണ്ഠിക്കാരനുമായിരുന്നു.
അപ്പോൾ നിനക്കൂഹിക്കാം, എന്തു നടന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന്.
ആദ്യമാദ്യം എനിക്കീ കഥകളൊക്കെ പലയിടത്തുനിന്നും ഞാൻ കണ്ട
പല ചിത്രങ്ങളും കൂട്ടിച്ചേർത്തു നിർമ്മിച്ച അതിശയകഥകളായിരുന്നു.
യഥാർത്ഥ ദൂരങ്ങൾക്കൊന്നും അതിൽ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഞാനതിനെ ഭൂഗോളത്തിന്റെ മറുഭാഗത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.
പശ്ചാത്തലത്തിൽ എപ്പോഴും പനകൾ നിരന്നു നിന്നിരുന്ന
ദക്ഷിണദേശത്തെ ഏതോ ഒരിടം.
പപ്പക്ക് അവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന്
ശരിക്കും എനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല.
എന്തോ ഒന്ന് അദ്ദേഹത്തെ അവിടം വിടുവാനും തിരിച്ചുപോകാതിരിക്കാനും നിർബന്ധിതനാക്കി.
ഒരു മെയ്മാസത്തിലെ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരം
എന്റെ ആദ്യ കുർബാനയുടെ തലേന്ന് തെക്കുനിന്നും രണ്ടു സ്ത്രീകൾ വന്നു.
സീഗൾ!
അതാ എവിടെയാ. നിങ്ങൾ കണ്ടോ?
എവിടെ?
കണ്ടാൽ, അത് ആ വീട്ടിനുമുകളിൽ ശരിക്കും പറക്കുന്ന പോലെയുണ്ട്.
-മിലാഗ്രോസ്, ഞാനൊന്നും കാണുന്നില്ല. -പെപ്പീ, നിർത്ത്! അത് ഇവിടെ ആകും.
നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പാണോ, മിലാഗ്രോസ്?
ഇനി നമുക്ക് തെറ്റിയതാണെങ്കിൽ...
എടോ അവിശ്വാസീ, നിന്നോട് ഞാൻ "കാർ നിർത്ത്" എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
അവർ എത്തിയെന്ന് തോന്നുന്നു.
പോയി തുറക്കൂ!
നീ എന്തൊരു ബഹളം ആണ്.
ഞാൻ വരുന്നു.
മമ്മാ! അവരെത്തി!
നീ നന്നായി പെരുമാറില്ലേ.
പപ്പയെവിടെ?
പപ്പാ!
-ഒന്നിവിടെ വന്നേ. -എന്തിനാ?
-ഞാൻ നിന്റെ മുടി ചീകിത്തരാം. -ഇത് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ.
ഒന്ന് വാന്നേ.
അഗസ്റ്റിൻ അറീനസ് ഇവിടെയാണോ താമസം?
അതെ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
പെപ്പീ, ഇനി സാധനങ്ങൾ ഇറക്കിക്കോ.
എനിക്ക്...
സൈഡിലേക്ക് ചീകുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല.
അങ്ങനെയാണ് നീ എപ്പോഴും ചീകുന്നത്.
പക്ഷെ ഇതൊട്ടും കൊള്ളൂല്ല.
മുടി മുഖത്തേക്കിടാത്തതാണ് നിനക്ക് രസം. ഇളകിക്കളിക്കല്ലേ!
നിന്റെ മുത്തശ്ശിക്ക് ഒരു ഉമ്മ കൊടുക്കാൻ മറക്കരുത് കേട്ടോ.
ഓകെ. എന്നാൽ ശരി.
എനിക്ക് നിന്നെ നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാ പറഞ്ഞത്.
അഗസ്റ്റിൻ.
അഗസ്റ്റിൻ!
അഗസ്റ്റിൻ, എന്റെ മോനെ!
എത്ര വർഷമായി,
എല്ലാടത്തും എത്ര നിർഭാഗ്യങ്ങൾ.
നീ ഒരുപാട് മാറിപ്പോയി.
നിനക്ക് സന്തോഷമാണോ?
അതെ.
നീ ശരിക്കും പറഞ്ഞതല്ലേ?
-എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനുണ്ട്? -അവർ കാറിലുണ്ട്.
അവർക്ക് നല്ല സുഖമില്ല, നാലു ദിവസം മുമ്പ് ഒരു വയറുവേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്തൊരു ദുര്യോഗം, നമ്മൾ ഒരുമിച്ചൊരു വീട്ടിൽ ജീവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ചെല്ല്, ചെന്ന് അമ്മയെ കാണ്‌.
എസ്ത്രേയ, പൊന്നേ.
നീ എസ്ത്രേയ തന്നല്ലേ?
-അതെ. നിങ്ങൾ മിലാഗ്രോസ് ആണോ? -ശരിയാണ്.
മോനേ.
അമ്മക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?
ചെറിയ ക്ഷീണമുണ്ട്, എങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല.
എസ്ത്രേയ എവിടെ?
അവളൊരുപാട് വളർന്നു. അമ്മക്കവളെ കണ്ടാലറിയില്ല.
ഈ താടി
നിന്നെയൊരു വയസ്സനെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്നു.
ഇതങ്ങ് കള.
നിന്റെ ഭാര്യയോ?
അവൾക്ക് സുഖമാണ്. നമുക്ക് അകത്തേക്ക് പോകാം.
ശരി, പോകാം.
ഈ സ്ഥലത്തേക്ക് എന്തു ദൂരമുണ്ടെന്ന് എനിക്കോർക്കാൻ കൂടി വയ്യ.
ഒരിക്കലും എത്തില്ലേ എന്നുപോലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചുപോയി.
ഗുഡ് ആഫ്റ്റർനൂൺ, മാഡം.
-നിന്റെ പേരെന്താ? -കസീൽദ.
നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യാമോ
എന്റെ ഊന്നുവടി ഒന്നെടുക്കാമോ? അത് കാറിലുണ്ട്.
"സീഗൾ."
നീയാണോ ഇതിന് ആ പേരിട്ടത്?
അല്ല, ഞങ്ങൾ വരുമ്പോഴേ അത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എസ്ത്രേയ!
നിനക്കെന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?
ഇതാണ് നിന്റെ മുത്തശ്ശി.
അവസാനമായി ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടപ്പോ
നീ ജനിച്ചിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ജൂലിയ.
സുഖം തന്നെയല്ലേ?
വലിയ കുഴപ്പമില്ല, മോളേ. ഇങ്ങനെയങ്ങ് പോകുന്നു.
പക്ഷെ, എന്റെ പേരക്കുട്ടിയുടെ ആദ്യ കുർബാന
എനിക്ക് കാണണമായിരുന്നു
അതോണ്ട് ഞാനിവിടെ വന്നു!
നിങ്ങൾ നന്നായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കും പിന്നെ നല്ല തണുപ്പുമുണ്ട്.
നമുക്ക് അകത്തേക്ക് പോകാം.
-അപ്പോ... -ഊന്നുവടി ഇതാ, മാഡം.
സാധനങ്ങൾ ഇറക്കാൻ പെപ്പേയെ സഹായിക്ക്.
നിന്നെ കാണുമ്പോ എനിക്ക് ആരെയാ ഓർമ്മവരുന്നത് എന്നറിയാമോ?
-ആരെയാ? -നിന്റെ അച്ഛനെ.
അദ്ദേഹം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.
പപ്പ കൊച്ചുകുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ തൊട്ട് മിലാഗ്രോസ് ആയിരുന്നു നോക്കിവളർത്തിയത്.
അവർക്ക് അവരുടേതായ രീതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതെനിക്ക് അദ്‌ഭുതകരമായിരുന്നു.
അന്നോളം ഞാൻ കണ്ടറിഞ്ഞ ഏതൊരാളെക്കാളും വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു.
അന്നുരാത്രി ഞങ്ങൾ ഒരു മുറിയിൽ ആയിരുന്നു ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്.
ഇവിടെ എപ്പോഴാ ചൂട് തുടങ്ങുക, മോളേ?
ഇവിടേതാണ്ട് ഒരിക്കലും ചൂട് ഉണ്ടാകാറില്ല.
ഒട്ടും?
എന്തൊരു വിചിത്രമായ ലോകത്താണ് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്.
ചില പ്രദേശത്ത്,
ആളുകൾ ചൂടുകൊണ്ട് ഉരുകുന്നു
മറ്റൊരിടത്തുള്ളവർ തണുത്ത് മരവിക്കുന്നു.
എന്തുചെയ്യണം എന്ന് എനിക്കറിയാം.
-അവിടത്തെ പട്ടണത്തിൽ നല്ല ചൂടാണോ? -കടുത്ത ചൂട്.
-എങ്ങനെയാ അവിടെ നിൽക്കുക? -നല്ല സഹനശക്തിയും കുറേ തണലും വേണം.
അവിടെ കുറേ തരിശുഭൂമി ഉണ്ടെന്നത് ശരിയാണോ?
കുറച്ചൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷെ അതവർ നന്നായി പൂഴ്ത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
എന്താ ഇത്ര തമാശ?
നിങ്ങളുടെ സംസാരം നല്ല രസമുണ്ട്.
-എന്റെ പപ്പ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാറേയില്ല. -അത് അവൻ ഒരു മാന്യൻ ആയതുകൊണ്ടാ.
പിന്നെ അവൻ അവന്റെ ജന്മനാട് ഉപേക്ഷിച്ചതുമല്ലേ.
ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നിൽക്കണ്ട.
ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഓരോന്ന് വിളിച്ചുപറയും നിർത്താനും പറ്റില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ, എന്തൊരു നാണക്കേടാണത്...
അവൻ ജനിച്ച വീട്ടിലേക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വന്നില്ലെന്ന് പറയുന്നത്.
അതും അവൻ പോന്നിട്ട് എത്രയോ വർഷമായി!
എനിക്കറിയാം.
നിനക്ക് അതിനെപ്പറ്റി എന്തറിയാം, മോളേ?
മുത്തശ്ശനുമായി വഴക്കിട്ട കാരണമാണ് പപ്പ തിരിച്ചു പോകാത്തതെന്ന്.
നിന്റെ പപ്പ അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ?
ഇല്ല, മമ്മ പറഞ്ഞതാ.
മുത്തശ്ശൻ ഒരു ചീത്ത ആളായിരുന്നു എന്നത് ശരിയാണോ?
വിഡ്ഢിത്തം!
അതൊക്കെ പണ്ടത്തെ കാര്യമല്ലേ.
പിന്നെ നിനക്കറിയാമോ?
വന്യമൃഗങ്ങൾ പോലും കാലം ചെല്ലുമ്പോൾ ഇണങ്ങും.
നിന്റെ മുത്തശ്ശനും മാറി.
അന്ന് അവരുടെ ആശയങ്ങൾക്കുവേണ്ടി...
മത്സരിച്ച ആളുകളെല്ലാം
ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ച ശേഷവും.
നിന്റെ മുത്തശ്ശനു കുറച്ചു മോശത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്.
മുത്തശ്ശന് അംഗീകരിക്കാനാവാത്ത, അതിന്റെ വിപരീത ആശയം ആയിരുന്നു നിന്റെ പപ്പക്ക്.
മുത്തശ്ശൻ എല്ലാം ഉള്ളിൽ ഒതുക്കുമായിരുന്നു.
പക്ഷെ നിന്റെ പപ്പ മിണ്ടാതിരിക്കില്ല.
നേർവിപരീതം.
അതുകൊണ്ട് അവർ എപ്പോഴും വഴക്കിട്ടു.
പരസ്പ്പര ബഹുമാനം ഇല്ലാതായി.
നിന്റെ പപ്പ അവസാനം വീട് വിട്ടുപോരുവോളം.
എന്തിനാണവർ തർക്കിച്ചതെന്ന് മുത്തശ്ശന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
അത് എന്നും അങ്ങനെത്തന്നെ ആയിരുന്നു.
രണ്ടുപേരും ഒടുവിൽ ഓരോ ധ്രുവത്തിലായി.
അവർ അവിടെത്തന്നെ,
കുരുങ്ങി.
പക്ഷെ മുത്തശ്ശനൊരു ചീത്തയാളായിരുന്നോ?
ചീത്ത ആളുകൾ,
നല്ല ആളുകൾ.
നോക്ക്.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞാലാ നിനക്ക് മനസ്സിലാവുക?
റിപ്പബ്ലിക്...
യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ്,
നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഒരു ചീത്തയാളും
നിന്റെ പപ്പ ഒരു നല്ലയാളും ആയിരുന്നു.
പക്ഷെ പിന്നീട്, ഫ്രാങ്കോ ജയിച്ചപ്പോൾ
നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഒരു വിശുദ്ധനും
നിന്റെ പപ്പ ഒരു പിശാചും ആയിമാറി.
ലോകത്ത് കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണെന്ന് നീ ഇപ്പൊ കണ്ടില്ലേ?
വാക്കുകൾ, വെറും വാക്കുകൾ മാത്രം.
പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടാ പപ്പയൊരു ജയിൽപ്പുള്ളി ആയത്?
കാരണം, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ് ചെയ്യുക.
പക്ഷെ നീയൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയല്ലേ.
നിന്നോട് ഇതൊക്കെ ആരാ പറഞ്ഞത്?
എന്റെ മമ്മാ.
നല്ല കഥ!
നിനക്ക് നല്ല കാര്യങ്ങളൊന്നും പറഞ്ഞുതരാൻ അവൾക്ക് പറ്റില്ലേ?
അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് പോരായിരുന്നോ?
നിനക്ക് അതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരുപാട് സമയം കിടക്കുന്നു.
നോക്ക്, എസ്ത്രേയ,
നീ വെറുമൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്.
ആ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മറന്നു കളഞ്ഞേക്കൂ.
നീയിപ്പോൾ, നാളത്തെ നിന്റെ ആദ്യകുർബാനയെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കൂ.
നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു മനോഹര ദിനത്തെപ്പറ്റി.
നിന്റെ വിവാഹദിനം പോലെയൊന്ന്.
വികാരിയച്ചനും അതാണ് പറഞ്ഞത്, പക്ഷെ എനിക്കത് മനസ്സിലായില്ല.
ഓ, എനിക്കുമില്ല,
പക്ഷെ ഒരു വധുവിന്റേതുപോലെ വെളുത്ത ഉടുപ്പാണ് നീ ഇടുന്നത്.
വലുതായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ഞാൻ ഒരിക്കലും വിവാഹം കഴിക്കില്ല.
ങേ, അതെന്താ?
കാരണം, എല്ലാ വധുക്കളുടെയും മുഖത്ത് ഒരേ നിർവികാര ഭാവമായിരിക്കും.
കടകളിൽ ഇരിക്കുന്ന വിവാഹ ഫോട്ടോകൾ കണ്ടാൽ അത് മനസ്സിലാവും.
ശരി ശരി! സംസാരിച്ചിരുന്നത് മതി!
ഉറങ്ങിക്കോളൂ!
-നിൽക്കൂ, ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യല്ലേ! -എന്തുവേണം നിനക്ക്?
മിലാഗ്രോസ്,
എന്റെ പപ്പ നാളെ പള്ളിയിൽ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?
തീർച്ചയായും വരും.
അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും പോകാറില്ല, അതാ.
എനിക്കറിയാം.
പക്ഷെ നീ വിഷമിക്കേണ്ട.
ഉന്തിത്തള്ളിയാണെങ്കിലും അവനെ ഞാൻ അവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കും!
ശരി, ഇനി ഉറങ്ങിക്കോ.
-ഗുഡ് നൈറ്റ്, എസ്ത്രേയ. -ഗുഡ് നൈറ്റ്, മിലാഗ്രോസ്.
മമ്മാ, ആ ഷൂസ് വല്ലാത്ത ടൈറ്റാണ്.
കടയിൽ വച്ച് പറഞ്ഞപ്പൊ കേട്ടില്ല ...
ഇത് ആദ്യം മാത്രമേ ഇങ്ങനെയുണ്ടാകൂ, പിന്നെ വലിഞ്ഞോളും.
ഇന്നാ, ജൂലിയ,
കുറച്ച് ടാൽകം പൗഡർ ഇടൂ.
ഇനി,
ശിരോവസ്ത്രം.
ഈശോയെ!
അതെന്തായിരുന്നു?
അഗസ്റ്റിൻ, പുറത്ത് വെടിവെക്കുകയാ.
ഇത് നല്ല കൂത്ത്!
എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയാലേ എന്റെ മോന് സന്തോഷമാകൂ.
ഇന്നത്തേത് പോലൊരു ദിവസം ഇങ്ങനെ വെടിയുതിർക്കുന്നതിന് ഒരു ന്യായീകരണവുമില്ല.
നമ്മളൊക്കെ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധത്തിൽ ആയിരിക്കും അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുക.
എനിക്കിത് ശീലമായി.
അദ്ദേഹം ഉടനെ മടങ്ങിവരുമോ?
മമ്മാ, അദ്ദേഹം ഉടനെ മടങ്ങിവരുമോ?
എനിക്ക് അറിയില്ല.
ഒരു കല്യാണപ്പെണ്ണിനെപ്പോലെ!
മിലാഗ്രോസ്!
നിന്റെയൊരു നാക്ക്!
ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ, എസ്ത്രേയ?
ആമേൻ.
പെൺകുട്ടികളെ, നിങ്ങൾ കർത്താവിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പോയി നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഉപചാരം ചെയ്യുക.
അവൻ ഇവിടുണ്ട്.
-അദ്ദേഹം എവിടെയാണ്? -പുറകിൽ.
ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യെങ്കിൽ പപ്പ പുറത്തു നിന്നോളൂ.
പക്ഷെ പോകരുത്, ഓകെ?
ശരി.
അദ്ദേഹം എനിക്കുവേണ്ടി അത് ചെയ്തു.
ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്, പാർട്ടിക്ക് ശേഷം,
അവർ പോയി.
അന്നുതൊട്ട്, ദക്ഷിണദേശത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ ചിന്തിക്കുമ്പോഴെല്ലാം,
ആ രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ ചിത്രങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിൽ വരാൻ തുടങ്ങി.
ഇപ്പോഴെനിക്ക് കൃത്യമായി ഓർക്കാനാവുന്നില്ല;
പക്ഷെ, ആ സമയത്തു തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു
എന്റെ പപ്പയുടെ ചിന്തകളിൽ മറ്റൊരു സ്ത്രീ
ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്.
ഐറീൻ റിയോസ്.
ആരായിരിക്കും ഐറീൻ റിയോസ്?
അവർ ശരിക്കും ഉള്ളതാണോ?
അതോ ഒരു സാങ്കൽപിക കഥാപാത്രമോ?
എന്തുകൊണ്ടാണ് പപ്പ അവരുടെ പേര് ഒരുപാട് തവണ എഴുതിയിരുന്നത്?
മമ്മാ?
-ഐറീൻ റിയോസിനെ അറിയുമോ? -ഇല്ല.
അതാരാ?
ആരുമല്ല.
എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ പുതിയ കുട്ടിയാ.
ഞാൻ ആദ്യമായി നുണ പറഞ്ഞത് ഐറീൻ റിയോസിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്.
എന്റെ മമ്മയുടെ അജ്ഞത കണ്ടപ്പോൾ, ആ സ്ത്രീയുടെ പേരിനു പിന്നിൽ
എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാത്ത എന്തോ ഒന്ന്
പപ്പ ഒളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു.
അതോടെ, ഞാൻ പോലുമറിയാതെ,
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രഹസ്യകൂട്ടാളിയായി മാറി.
കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം,
ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത,
ഒരു അസാധാരണ കാര്യം സംഭവിച്ചു.
ഐറീൻ റിയോസ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ളതായിരുന്നെന്ന് ഞാൻ കണ്ടെത്തി.
ഒരു ശീതകാലത്തെ വൈകുന്നേരം, ഞാൻ സ്കൂൾ വിട്ടു വരികയായിരുന്നു.
ഇവിടെ ഇപ്പോഴീ പ്രോഗ്രാം ഉണ്ടോ?
ഇത് അനുവദനീയം അല്ലെന്ന് അറിയാമല്ലോ?
അതെ, എനിക്കറിയാം.
ഇതു വെച്ചോ.
-ആരാ ഐറീൻ റിയോസ്? -ആര്?
ഐറീൻ റിയോസ്, അവർ ഈ സിനിമയിൽ ഉണ്ട്.
അതെ, അവർ ഇതിലുണ്ട്. നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ.
അവർ സ്വർണ്ണമുടിക്കാരി ആണോ കറുത്ത മുടിക്കാരിയാണോ?
കർമൻസിത അലോൻസോ ആണ് കറുത്ത മുടിക്കാരി.
അപ്പോൾ ഐറീൻ റിയോസ് ആ സ്വർണ്ണമുടിക്കാരി ആവണം.
ഈ സിനിമ എപ്പോൾ തീരും?
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ.
-ശരി, ഗുഡ്‌ബൈ. -ഗുഡ്‌ബൈ.
നിങ്ങൾ!
അതെ, ഞാൻ തന്നെ!
നീ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല അല്ലേ?
ഞാൻ കരുതിയത്...
നിർത്തണ്ട. തുടരൂ.
നിന്നോട് എല്ലാം പറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്!
നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് നിങ്ങൾ കരുതിയ പോലെയല്ല.
ഞാൻ മരിച്ചെന്ന് നീ കരുതി.
അല്ല, അത് സത്യമല്ല.
ഞാൻ ആണയിടാം.
ആണയിടണ്ട. ദൈവത്തിന് കേൾക്കാം.
നിങ്ങൾ ഒരു വിഡ്ഢിയാണ്.
അത് ശരിയാണ്, ഞാനൊരു വിഡ്ഢിയാണ്.
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത്.
തീപ്പെട്ടി തരൂ.
ശരി, നിങ്ങൾ ഇവിടെ എന്തിനു വന്നു?
ഞാൻ ഒരു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ പോകും. എനിക്ക് സമയമില്ല.
ഞാൻ ഗുഡ്‌ബൈ പറയാൻ വന്നതാണ്.
നിങ്ങൾ പോവുകയാണോ?
അല്ല, ഞാനല്ല.
പോകുന്നത് നീയാണ്.
നിങ്ങൾ എന്താണീ പറയുന്നത്?
നിങ്ങൾക്ക് ഭ്രാന്താണ്.
അത് സത്യമാണ്,
എനിക്ക് ഭ്രാന്താണ്.
ഒരു നിമിഷം, ഞാൻ വാതിലിനുപിന്നിൽ കേട്ടു നിന്നു.
നീ നമ്മുടെ ഗാനമാലപിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.
നമുക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാമായിരുന്നു.
സന്തോഷം?
അതെ, സന്തോഷം!
അതെന്താണെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഞാൻ അവളെ എന്തുമാത്രം സ്നേഹിച്ചതാണ്!
പ്രിയപ്പെട്ട ലോറ,
ഒരുപാട് കാലത്തിനു ശേഷമുള്ള ഈ കത്ത് കിട്ടുമ്പോൾ
നിനക്ക് അമ്പരപ്പുണ്ടാകുമെന്ന് ഉറപ്പ്.
ഒരു സിനിമയിലെ കാമുകൻ നിന്റെനേരെ രണ്ടുതവണ നിറയൊഴിച്ചു, എങ്ങനെയാണ്
നിന്നെ പരലോകത്തേക്ക് അയച്ചതെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ കണ്ടതേയുള്ളൂ.
അതെ,
സിനിമയിൽ കാണുന്നതൊന്നും യഥാർത്ഥമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.
പക്ഷെ, ഞാനിപ്പോഴും ആശയറ്റമട്ട് അന്ധവിശ്വസിയാണ്.
നീയിപ്പോഴും ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് നിന്നെ
കാണണം,
നീ തെരഞ്ഞെടുത്ത നിന്റെ അപരനാമത്തിൽ
ഒളിച്ചുജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ പോലും.
ഏതായാലും,
നിന്റെ കൊലയാളി മോശമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷെ ആ താരവും അവളുടെ നായകനും ശരിക്കും കടുപ്പമായിരുന്നു.
നീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലെങ്കിലും
ഈ കത്ത് ഞാൻ സെവിയ്യയിലേക്ക് അയക്കുന്നു.
അന്ന് ഓറിയന്റൽ കഫേയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ
പേജിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്തി,
ജനലിനപ്പുറത്ത് എന്നെ കണ്ടപ്പോഴുള്ള
പപ്പയുടെ ഭാവം ഞാനൊരിക്കലും മറക്കില്ല.
കയ്യോടെ പിടിക്കപ്പെട്ട പോലെയായിരുന്നു ആ ഭാവമെന്ന് ഇപ്പോഴറിയാമെങ്കിലും
അന്നെനിക്കത് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹമൊരു
കത്തെഴുതികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നു മാത്രമാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്
-ജൂലിയ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്! -നിങ്ങൾ അവളെ ഉണർത്തും!
ദയവായി പറയുന്നത് കേൾക്ക്!
എത്ര തവണ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
എനിക്കതിനെപ്പറ്റി ഒന്നും കേൾക്കണ്ട!
നിങ്ങൾക്ക് പോകണമെന്നും, അവളോട് സംസാരിക്കണമെന്നുമുണ്ടെങ്കിൽ ആയ്ക്കോളൂ!
എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്യ്!
അതേപ്പറ്റി എന്നോടൊരക്ഷരം മിണ്ടരുത്!
യാതൊന്നും!
ഇത് അതല്ല.
നീ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, ജൂലിയ
പപ്പയെപ്പറ്റിയുള്ള എന്റെ ധാരണകൾ
മാറാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
അത്, അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി വളരെക്കുറച്ചു മാത്രമേ അറിവുള്ളൂ എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നത് പോലെയായിരുന്നു.
അതെന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിച്ചു.
പ്രിയപ്പെട്ട അഗസ്റ്റിൻ.
ഒരിക്കൽ, എട്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്
നിന്നിൽനിന്നും ഒന്നുമിനി പ്രതീക്ഷിക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു.
അന്ന് ഞാൻ തീർത്തും ഏകാകിയായിരുന്നു.
നിനക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലധികം.
അത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.
ക്രമേണ ഞാനത് വരുതിയിലാക്കി.
ആ സമയത്തൊന്നും എന്നോട് നീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അത് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടത് ആയിരുന്നു.
നമുക്കിടയിൽ ഉള്ളതെല്ലാം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റാത്ത പരുവമായി.
മാത്രമല്ല
നീ എനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്തിരുന്നതിനെല്ലാം ഇന്ന് വേറെ അവകാശികളുമുണ്ട്.
എനിക്കത് അറിയാം.
അതെന്നെ അംഗീകരിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ സ്വയം വിജയിച്ചു.
ഇപ്പോഴും, ഈ കിട്ടിയ,നീയയച്ച കത്ത് എന്തിനെന്ന് എനിക്ക്
അത്ര മനസ്സിലായിട്ടില്ല.
എന്തിന്, അഗസ്റ്റിൻ, ഇത്രയും കാലത്തിന് ശേഷം?
എനിക്ക് നീ എന്തിന് എഴുതി?
ഞാൻ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നറിയാനോ?
എങ്കിൽ, അതെ, ഞാൻ ജീവനോടുണ്ട്.
പക്ഷെ പിന്നെ എന്താ?
നീ സൂചിപ്പിച്ച സിനിമയുടെ മാജിക്കാണെന്ന് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല.
നിനക്കറിയില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ആ മാജിക്
ഒരുകൊല്ലത്തിലേറെ മുമ്പ് ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ആ ഇടം തേടി ഒരുപാട് അലഞ്ഞിട്ടും
എനിക്കത് കണ്ടെത്താനായില്ല.
നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?
ഒരിക്കലും തിരികെ വരാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരിടം?
അങ്ങനെയൊരിടം ശരിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആശിക്കുമായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ, അവിടെയാണ് ഞാൻ.
വീണ്ടും തിരികെ.
മുമ്പത്തേതു പോലെ ഭൂതകാലം എന്നെ ചലിപ്പിക്കുന്നില്ല.
എല്ലാറ്റിനുമുപരി
എനിക്കതേപ്പറ്റി ഓർത്തിരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല.
ഞാൻ മുന്നോട്ടു നോക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു;
ഒടുവിൽ,
ഞാൻ കുറെ വളർന്നുവെന്ന്.
നാല് സിനിമകൾ ചെയ്‌തെങ്കിലും എനിക്ക് ഭാഗ്യമില്ലായിരുന്നു.
അതിൽ മൂന്നെണ്ണത്തിൽ, മോശപ്പെട്ട വഴിയിലൂടെ അവരെന്നെ
പരലോകത്തയച്ചു:
ഒരു വെടിയുണ്ട കൊണ്ടും,
സിൽക്ക് കാലുറയിൽ തൂക്കിയും പിന്നൊരു കത്തി കൊണ്ട് കീറിയും.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ,
നീ ഇതിലേത് വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കും?
ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ വെറുതെ തമാശ പറഞ്ഞതാണ്.
ഞാൻ എന്നെപ്പറ്റിയല്ല പറഞ്ഞത്.
നിന്നെക്കൊണ്ട് പേനയെടുപ്പിച്ച ആ സർപ്പസുന്ദരിയെപ്പറ്റി.
പാവം ഐറീൻ റിയോസ്, അവൾക്ക് നിത്യശാന്തി ലഭിക്കട്ടെ.
നിനക്ക് മറുപടി തരാൻ അവൾക്കാവില്ല.
പിന്നെ ഞാൻ,
അവൾക്കുവേണ്ടി ഇത് ചെയ്യുന്നതിലൂടെ,
അറിയാതെ ഒരു കെണിയിലേക്ക് വീഴുകയാവാം.
നിന്റെ മോശം തമാശകളിലൂടെ
നിന്നെയും ആ പഴയകാലവും ഞാനോർക്കും.
നീ എഴുതിയ കാര്യങ്ങളോർത്ത്
നീ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തും.
ചുരുക്കത്തിൽ, എന്നിൽനിന്ന് നിനക്കെന്തു വേണം?
ഒരുപക്ഷേ, ആ ചോദ്യത്തിന് നീ ഉത്തരം പറയാത്തതാവും നല്ലത്.
അത്, അതർഹിക്കുന്നില്ല.
അത് മറന്നേക്കൂ.
നീ എനിക്ക് എഴുതിയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാനും എപ്പോഴേ...
നിന്നോട് മറുപടി പറയുന്നത് വലിയ അധ്വാനമാണ്.
എന്റെ അറിവിൽ, സമയമാണ് ഒട്ടും കരുണയില്ലാത്ത നീതിദേവത.
ഞാനാണെങ്കിൽ ഒരുപാട് മുതിർന്നു,
ചില സമയങ്ങളിൽ,
പ്രത്യേകിച്ചു രാത്രികളിൽ,
ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.
അഗസ്റ്റിൻ!
അന്നായിരുന്നു, ആദ്യമായി ആരോടും പറയാതെ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ
പപ്പ ഇറങ്ങിപ്പോയത്.
സമയമായി!
ട്രെയിൻ പോകുന്നു!
അദ്ദേഹം രാവിലെ മടങ്ങിവന്നു.
അദ്ദേഹം വന്നത് ആരും അറിഞ്ഞില്ല,
പുറകിലെ വാതിൽ വഴിയാകണം വന്നത്,
രഹസ്യമായി,
ഞങ്ങളെ ആരെയും ഉണർത്താതിരിക്കാൻ.
-മമ്മാ? -എന്താ?
പപ്പക്ക് എന്താ പ്രശ്നം?
എന്താ അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ?
അദ്ദേഹം വിചിത്രമായാണ് പെരുമാറുന്നത്.
നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ?
ഉം.
കുറച്ച്.
അദ്ദേഹം വീടുവിട്ട് പോയശേഷം ഇങ്ങനെയാ.
അദ്ദേഹം വീട് വിട്ടിട്ടില്ല.
എസ്ത്രേയ, നീ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ...
അത് സത്യമാണ്, അദ്ദേഹം വീട് വിട്ടുപോയി.
ഇനി അങ്ങനെ പറയരുത്, കേട്ടല്ലോ?
ഏതായാലും,
നിനക്ക് എന്ത് അറിയാം?
എനിക്ക് അറിയാം.
നിങ്ങൾക്കും.
എസ്ത്രേയ!
ആ ദിവസം മുതൽ,
പപ്പ പിന്നീടൊരിക്കലും പെൻഡുലം ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്,
വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം കാരണം ക്ഷമകെട്ട്,
ഞാൻ എന്റേതായ രീതിയിൽ പ്രതിഷേധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പുറത്തു വരില്ലെന്ന് നിശ്ചയിച്ചു,
ഞാൻ ഒരു കട്ടിലിനടിയിൽ ഒളിച്ചു.
എന്നെ കാണാതായതോടെ,
മമ്മയും കസീൽദയും എല്ലായിടത്തും തിരഞ്ഞു.
എസ്ത്രേയ!
എന്റെ ഒളിത്താവളത്തിൽ ഇരുന്ന്,
എന്റെ നിശ്ശബ്ദത കൊണ്ട് ഞാനവരെ വെല്ലുവിളിച്ചു.
അവർ അങ്ങേയറ്റം അസ്വസ്ഥരായിരുന്നെന്ന് എനിക്ക് അറിയാനാകുമായിരുന്നു.
എസ്ത്രേയ!
മെല്ലെ മെല്ലെ,
ഇരുട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങി.
എസ്ത്രേയ!
പപ്പ വീട്ടിലുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം എന്നെ വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ അത്രനേരവും കാത്തു.
പക്ഷെ, അതുണ്ടായില്ല.
തന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിലൂടെ അദ്ദേഹം എന്നോട്
പ്രതികരിച്ചു.
പൊടുന്നനെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി,
അദ്ദേഹം എന്റെ കളിയിൽ എന്നോട് മത്സരിക്കുകയാണെന്ന്,
എന്റെ വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുത്ത്,
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേദന എന്റേതിനേക്കാൾ വലുതാണെന്ന്
എന്നെ അറിയിക്കുകയാണെന്ന്.
-എസ്ത്രേയ. -എന്താ?
-നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്? -എനിക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ട്!
എത്രയും വേഗം വളർന്ന്
വലുതാകണമെന്ന്
ഹൃദയം കൊണ്ട് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
എങ്കിൽ എനിക്ക് ഇവിടെനിന്നും ഒരുപാട് ദൂരേക്ക് പോകാമായിരുന്നു.
ഏതൊരാളെയും പോലെ തന്നെ ഞാനും വളർന്നു.
ഏകാന്തത ശീലമായി,
സന്തോഷത്തെപ്പറ്റി ഒരുപാട് ചിന്തിക്കാതിരിക്കുന്നതും.
എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട എസ്ത്രേയ,
നിന്റെ കത്ത് മനോഹരമായിരുന്നു.
ഞാനത് ഒരുപാട് തവണ വായിച്ചു.
നീ എഴുതിയതൊക്കെ സത്യമാണോ?
ഒരു ദിവസം നിന്നെ ഇവിടെവെച്ച് കാണാമെന്ന് ഞാൻ ആശിക്കുന്നു.
എനിക്ക് നിന്നെ തിരിച്ചറിയാനായേക്കില്ല!
ഞാൻ ഇതിന്റെ കൂടെ വെച്ചിട്ടുള്ള ഫോട്ടോ,
ഞാനും നിന്റെ മുത്തശ്ശിയും റോമിൽ
പോപ്പിനെ കാണാൻ പോയപ്പോൾ എടുത്തതാണ്.
ഇത് നന്നായിട്ടില്ലേ?
എല്ലാർക്കും ഞങ്ങളുടെ ആശ്ലേഷങ്ങൾ,
പിന്നെ നിനക്ക്, എന്റെകയ്യീന്ന് ഒരു വലിയ ഉമ്മ!
ടീവിക്കാർ ഇവിടെ, ഉടനെ വന്നെത്തും.
ഞാൻ നിനക്കായ് പാടാം. നീയെനിക്കായും.
എന്നെയൊരുക്കമ്മേ
എന്നെയൊരുക്കൂ!
എന്നെയൊരുക്കൂ, ഞാൻ ടീവീൽ വരാൻ പോണൂ.
ഹായ്, എന്താ കഴിക്കാനുള്ളത്?
സൂപ്പും മീൻ വറുത്തതും.
എപ്പോഴും ഒരേ ഭക്ഷണം.
നിന്റെ മമ്മ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ പിന്നെന്താ നീ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?
-മമ്മ എണീറ്റില്ലേ? -ഇല്ല.
മതിലിൽ വരച്ചു വെച്ചത് നീ കണ്ടോ?
ഇല്ല.
എന്താ വരച്ചത്?
പിന്നെയും?
പിന്നെയും.
ചിരിക്കല്ലേ, ഇത് തമാശയല്ല.
എനിക്കറിയാം, ആരാണിത് ചെയ്തതെന്ന്.
എനിക്കും.
ഇപ്പൊ എങ്ങനെയുണ്ട്?
ഓ, അത്, അതുപോലെതന്നെ.
എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റുമെന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷെ, എനിക്ക് തല കറങ്ങി.
നീ വല്ലതും കഴിച്ചോ?
ഇല്ല. ഇതുവരെ കഴിച്ചില്ല.
പപ്പയെ കാത്തിരിക്കേണ്ട.
അദ്ദേഹം വൈകും.
എസ്ത്രേയ!
-എന്താ? -നിനക്ക് ഫോൺ!
നീ ഇതൊന്ന് ഫാർമസിയിൽ നിന്നും വാങ്ങി വരുമോ?
മറക്കരുത്.
ഇന്നലെ രാത്രി കഷ്ടിച്ചാ ഉറങ്ങിയത്.
-എസ്ത്രേയ! -വരുന്നു!
പൈസ നിനക്ക് കസീൽദ തരും.
ആരാണ്?
ആരാണെന്നാണോ നീ കരുതിയത്? അതേ ആള് തന്നെ.
"എൽ കരിയോകോ."
-ഞാനിവിടെ ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്. -നീ പറഞ്ഞോ!
മാറി നില്ക്ക്!
നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത്?
ഒന്നുമില്ല. നിന്നോട് ചുമ്മാ സംസാരിക്കണം.
ഇന്നുരാവിലെ ഞാൻ ഒരു മണിക്കൂർ കാത്തുനിന്നു.
-നീ എവിടെ പോയിരുന്നു? -ഞാൻ വേറെ വഴിയേ പോയി.
അതെന്തിന്?
നമ്മൾ തമ്മിൽ കാണാനിരുന്നതല്ലേ?
കാണാമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷെ...
നിനക്ക് എന്നെ കാണണമെന്നില്ല. അല്ലെ?
ഇല്ല.
എന്തുകൊണ്ടില്ല?
എനിക്ക് നിന്നെ മടുത്തത് കൊണ്ട്,
പിന്നെ, നീയീ മതിലിൽ ഓരോന്ന് എഴുതിവെക്കുന്നതുകൊണ്ട്.
നീ ആരാണെന്നാ നിന്റെ വിചാരം?
ഞാനോ? നിനക്ക് ഞാൻ ആരാകണമോ, അയാൾ.
നീയെന്നെ സിനിമക്ക് ക്ഷണിക്കൂ,
എന്നെ ഉദ്യാനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ,
എനിക്കൊരു ചുംബനം തരൂ...
അതുകൊണ്ടെന്താ?
അതുകൊണ്ടെന്താ എന്നതുകൊണ്ട് നീയെന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത്?
എസ്ത്രേയ, നീയെന്നെ ശരിക്കും തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു!
നിനക്ക് എന്നെ അറിയില്ല.
എന്ത് ചെയ്യാനും ഞാൻ പ്രാപ്തനാണ്.
എന്നെയെന്താ പെൺകുട്ടികൾ "എൽ കരിയോകോ" എന്ന് വിളിക്കുന്നതെന്നറിയാമോ?
അറിയില്ലെങ്കിൽ, നീയത് ഉടനെ മനസ്സിലാക്കും!
ഐ ലവ് യു
-ഹായ്. -നീ ഇപ്പോഴേ പോവുകയാണോ?
ഇല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ വൈകും.
ബൈ.
ഇത് മിലാഗ്രോസ് അയച്ചതാണ്.
നിങ്ങൾക്ക് ഇത് വായിക്കാം.
സ്കൂൾ വിട്ടു കഴിഞ്ഞ്,
ദീപങ്ങളൊക്കെ കൊളുത്തിക്കഴിഞ്ഞ്,
എങ്കിലും ആകാശത്ത് ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം ബാക്കിയുണ്ടാകും അപ്പോഴും..
ഈ നഗരത്തിലെ തെരുവുകളിലൂടെ ഒറ്റക്ക് നടക്കാൻ എനിക്കിഷ്ടമാണ്,
ഒട്ടും ധൃതിയില്ലാതെ.
ഐറീൻ റിയോസിനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറന്നിരുന്നില്ല.
സിനിമാ പോസ്റ്ററുകളിൽ ഞാൻ അവരെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷെ പിന്നെയൊരിക്കലും ഞാനവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.
ഭൂമിയവരെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു അപ്രത്യക്ഷയാക്കിയിരിക്കണം, സീതയെപ്പോലെ.
സ്ഥിരമായി ഞാനൊരു സ്റ്റുഡിയോയുടെ അടുത്തുകൂടി കടന്നുപോകുമായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ,
വധൂവരന്മാരുടെയും കുർബാനയുടെയും പട്ടാളക്കാരുടെയും ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ
എന്റെ ഛായാചിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ തീയൊന്ന് തരാമോ?
നന്ദി.
മിക്കവാറും രാത്രികളിൽ, ഉറങ്ങും മുമ്പ്,
ഞാനെന്റെ ഡയറിയിൽ എഴുതുമായിരുന്നു.
ഇന്ന് ആ ദിവസങ്ങളിലെ പേജുകൾ വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ,
എന്റെ പപ്പയുടെ പ്രതിസന്ധിഘട്ടങ്ങളെ
ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ഒരു അപരിഹാര്യ യാഥാർഥ്യമായി
എനിക്കെങ്ങനെ അംഗീകരിക്കാനായി എന്ന് കാണാനാകുന്നു.
ചിലപ്പോൾ അതുകൊണ്ടാകാം
പിന്നീട് സംഭവിക്കാനിരുന്നതിനെപ്പറ്റി
അതിൽ മുന്നറിയിപ്പൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ പപ്പ പിന്നീട്‌ ആവർത്തിക്കാതിരുന്ന
ചില കാര്യങ്ങൾ അന്ന് ചെയ്തിരുന്നു.
ഒരുദിവസം ഉച്ചക്ക് സ്കൂൾ വിട്ട്കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം എന്നെക്കൂട്ടാൻ വന്നു.
എന്നിട്ട് ഗ്രാൻഡ് ഹോട്ടലിൽ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി കൊണ്ടുപോയി.
ആ ശരത്കാല ദിനത്തിൽ, ആ ഹോട്ടലിലെ അലങ്കാരമുറികളിലൊന്നിൽ,
ഒരു വിവാഹാഘോഷം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
വാദ്യമേളക്കാർക്കായി കയ്യടിക്കൂ!
വിവാഹത്തിന്!
വധൂവരന്മാർക്കായി!
-ഞാനിന്ന് രാവിലെ നിന്നെ കണ്ടു. -എവിടെ?
ഓറിയന്റലിനടുത്തുകൂടി നീയൊരു പയ്യനോടൊപ്പം നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു.
ഓ, അതെ... മിഗ്വൽ.
അവരൊക്കെ അവനെ "എൽ കരിയോകോ" എന്നാ വിളിക്കാറ്. അരവട്ടാ.
അവൻ കുഴപ്പക്കാരനാണോ?
അല്ല.
അവൻ മതിലിലൊക്കെ എഴുതുമെന്ന് മാത്രം.
ഓ, അതെയോ.
അവന്റെ അക്കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ചിത്രം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.
അവൻ ഭയങ്കര ശല്യമാ!
അവൻ എഴുതിയതൊക്കെ സത്യമാണോ?
എനിക്കറിയില്ല.
എന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്.
പക്ഷേ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അവനിത് ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാൻ ചെയ്യുന്നതാണെന്നാ.
എങ്കിലും ഇത് കൊള്ളാം, അല്ലേ?
ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റുന്നതോ?
നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന്
ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയുന്നത്.
ഉം, അത് ആപേക്ഷികമാണ്...
എനിക്കത് സാധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാനാശിക്കുന്നു.
നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടത് ചെയ്യുന്നില്ല?
കാരണം, ഞാൻ "എൽ കരിയോകോ" അല്ല.
നമ്മൾ ഗൗരവമായി ഇതുവരെ ഒന്നും സംസാരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അറിയാമോ?
അത് എന്റെ പിഴവാണെന്നും? അല്ലെ?
ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഞാൻ ഒരു ഡ്രിങ്ക് കൂടി പറഞ്ഞാൽ വിരോധമുണ്ടോ?
ചെയ്തോളൂ.
നിങ്ങളെന്തിനാണിങ്ങനെ കുടിക്കുന്നത്?
നീ എന്നോട് ഇതു നിർത്താൻ പറയുകയാണോ?
അല്ല, ഇതൊരു ചോദ്യം മാത്രമാണ്‌.
ഇതാ നിങ്ങളുടെ കാപ്പി.
പിന്നെ, കോന്യാകും.
നന്ദി.
-എന്നെയിങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത് എന്തിനാ? -എനിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ.
എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് തോന്നി, നിനക്കിത് ഇഷ്ടമാകുമെന്ന്.
ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ വേറെ എന്തുകൊണ്ടാ?
എനിക്ക് നീയുമായി സമാധാനത്തിൽ എത്തണമായിരുന്നു.
-പക്ഷെ നമ്മളതിന്... -അറിയാം, ഇത്തവണ നമ്മൾ ശണ്ഠ കൂടിയിട്ടില്ല.
പക്ഷേ...
നീയന്ന് രാത്രി വൈകി വന്നപ്പോൾ
ഞാൻ നന്നായി പെരുമാറിയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.
-നിങ്ങൾക്ക് എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കാനില്ലേ? -ഇല്ല.
പക്ഷെ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്.
ഓകെ.
എന്തായാലും ചോദിക്കൂ.
-വേണ്ട, കുഴപ്പമില്ല. -അല്ലല്ല, ചോദിക്കൂ.
ഒരു കാര്യമുണ്ട്,
ചിലപ്പോൾ നിസ്സാരമായിരിക്കും.
ഞാനെപ്പോഴും ചോദിക്കണമെന്ന് കരുതിയതും ഒരിക്കലും ധൈര്യമില്ലാതിരുന്നതുമായത്.
ആരായിരുന്നു ഐറീൻ റിയോസ്?
ഐറീൻ റിയോസ്?
ആ അഭിനേത്രി.
-നിങ്ങൾക്കവരെ അറിയാമായിരുന്നു, ഇല്ലേ? -ഇല്ല.
കണ്ടാൽ, ഏറെകുറെ അവളെപ്പോലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
പക്ഷെ ഐറീൻ റിയോസിനെ എനിക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല.
എന്തൊരു തരംതാഴൽ.
എങ്കിൽ...
അവളുടെ പേര് എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഒരുപാട് തവണ എഴുതിയത്?
ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നോ?
ചെയ്തിരുന്നു, നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ?
ഇല്ല.
എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്.
നിങ്ങളുടെ കവറുകളിൽ ഒന്നിൽ,
ഞാനൊരിക്കൽ ഒരു കഷ്ണം കടലാസ് കണ്ടു,
അതിൽ നിങ്ങൾ പിന്നെയും പിന്നെയും അവരുടെ പേരെഴുതിയിരുന്നു.
അതൊരൽല്പം വിചിത്രമായി തോന്നി.
അവർ ആരായിരുന്നെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
മമ്മക്കും.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ആ പേര് ഞാനൊരു സിനിമാ പോസ്റ്ററിൽ കണ്ടു.
"ഇരുളിലെ പുഷ്പം"
ഞാൻ അത് കണ്ടിരുന്നു.
അത് നല്ലതായിരുന്നോ?
തീരും മുമ്പേ ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു.
എനിക്കറിയാം.
അന്നുച്ചക്ക് ഞാൻ തിയേറ്ററിന് അടുത്തുകൂടി പോകുമ്പോൾ
ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ബൈക്ക് കണ്ടു.
അപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു: "അദ്ദേഹം അകത്തുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ്"
ഞാൻ നിങ്ങളെക്കാത്ത്, പുറത്ത്,
മറഞ്ഞുനിന്നു.
നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
നിങ്ങൾ പുറത്തു വരുന്നത് കണ്ട്
തെരുവിലൂടെ നിങ്ങളെ ഞാൻ പിന്തുടർന്നു
നിങ്ങൾ ഓറിയന്റൽ കഫേയിൽ കയറുന്നതുവരെ.
നിങ്ങൾ ഒരു കത്ത് എഴുതുകയായിരുന്നെന്ന് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
പിന്നെ ഞാൻ ജനൽചില്ലിൽ മുട്ടി.
ഓർമ്മയുണ്ടോ? നിങ്ങളെന്നെ ബൈക്കിൽ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു.
ഉം, ശരിയാണ്.
ഞാനിപ്പോൾ വരാം.
-നിങ്ങൾക്ക് വേറെന്തെങ്കിലും വേണോ? - വേണ്ട, താങ്ക് യൂ.
വിവാഹം എങ്ങനെയുണ്ട്?
എല്ലാരേയും പോലെ.
അതെടുത്തോളൂ.
താങ്ക്സ്.
എനിക്ക് പോണം.
-ഇപ്പോഴോ? -സമയമായി.
നിനക്ക് എന്തു ക്ലാസ്സാണ് ഉള്ളത്?
ഫ്രഞ്ച്.
നിനക്ക് ഇത്തവണയത് ഒഴിവാക്കാമോ?
നിങ്ങൾക്ക്, ഞാൻ ക്ലാസ്സ് ഒഴിവാക്കണമെന്നാണോ?
-അതെ. -ശരിക്കും?
അതേ.
എനിക്ക് നിങ്ങളെ മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
നീ ഇത്ര ആയിരുന്നപ്പോൾ മുതൽ,
നിനക്കെന്നെ അറിയാവുന്നതല്ലേ?
പപ്പാ, അതും ഇതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ല.
അത് ശ്രദ്ധിക്കൂ.
ആ സംഗീതം നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?
നിനക്കോർമ്മയില്ല.
"എൻ എൽ മുന്ദോ".
ഇതിന് നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നൃത്തം ചെയ്തു.
അതെ.
എന്റെ ആദ്യ കുർബാനയുടെ ദിവസം.
ഞാൻ പോകുന്നു.
നിങ്ങൾ ഇവിടെതന്നെ ഇരിക്കുകയാണോ?
-അതെ. -ബൈ.
"എൽ കരിയോകോ"യെ സൂക്ഷിച്ചോളൂ.
ആ ജനാലക്കരികിൽ ഇരിക്കെത്തന്നെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.
ആ പഴയ ഗാനം കേട്ടുകൊണ്ട്,
തനിയെ,
അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ വിധിക്കു വിട്ടിട്ട്.
ആ നിമിഷം, ഞാൻ ചെയ്തതിലേറെയായി എനിക്കെന്തെങ്കിലും സാധ്യമായിരുന്നോ?
ഞാനെപ്പോഴും സ്വയം ചോദിക്കുന്നു.
കാരണം, അപ്പോഴായിരുന്നു, ഞാനദ്ദേഹത്തോട് ഒടുവിലായി സംസാരിച്ചത്.
വീട്ടിൽ നിന്നും പോകും മുമ്പ്
അദ്ദേഹം തന്റെ കീശ കാലിയാക്കിയിരുന്നു.
ഡ്രോയറിൽ അദ്ദേഹം വിട്ടിട്ടു പോയതിൽ ഒന്ന്
ചെറിയൊരു ടെലിഫോൺ രസീത് ആയിരുന്നു.
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന രാത്രി
എന്റെ പപ്പ ദക്ഷിണദേശത്തേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു എന്ന്
അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്
എനിക്ക് അറിയാത്തൊരു നമ്പറിലേക്ക്.
ഞാനാ കടലാസുകഷ്ണം എടുത്തു
ആരോടും പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.
എസ്ത്രേയ!
ഇതെന്താ നീ ഇവിടെ ഉറങ്ങുന്നത്?
എനിക്ക് തണുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നീയെന്താ നിന്റെ റൂമിൽ പോകാതിരുന്നത്?
അത് വിരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
-വാ. ഞാൻ വിരിച്ചുതരാം. -വേണ്ട. മതി.
അതിനത്ര സമയമെടുക്കില്ല.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, എനിക്ക് സുഖമില്ലാതായി.
ഒറ്റക്ക്, എന്റെ മുറിയിൽ അടഞ്ഞുകിടന്ന
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ഒടുക്കമില്ലായിരുന്നു.
സകലതും എപ്പോഴും തറയിലാ!
-ഇപ്പൊ സമയമെത്രയായി? -ഏതാണ്ട് ഉച്ചയായി.
-ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കട്ടെ. -അവിടെ അടങ്ങിക്കിടന്നോ!
നിന്റെ മമ്മ പറഞ്ഞത് അറിയാമല്ലോ?
-പക്ഷെ എനിക്ക് ഭേദമുണ്ട്! -അനങ്ങാതെ അവിടെ കിടന്നോ!
ദക്ഷിണദേശത്തു നിന്നും മിലാഗ്രോസിന്റെ ശബ്ദം എന്നെ സഹായിക്കാനെത്തി.
എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ
രോഗശാന്തിക്കായി അവിടെ എനിക്ക് കുറച്ചുസമയം ചിലവഴിക്കാൻ വിടാൻ
എന്റെ മമ്മയെ സ്വാധീനിക്കാൻ അവർക്ക് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.
അവരുടെ കയ്യിൽ മികച്ച കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ ആരോഗ്യം തിരിച്ചുകിട്ടാൻ എനിക്കൊരു കാലാവസ്‌ഥാ മാറ്റം ആവശ്യമായിരുന്നു.
പിന്നെ, കുറേക്കാലമായി അവരോ റോസാരിയോ മുത്തശ്ശിയോ
എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുമില്ല.
പുറപ്പെടുന്നതിന്റെ തലേരാത്രി
ഞാൻ കഷ്ടിച്ചേ ഉറങ്ങിയുള്ളൂ.
എസ്ത്രേയ, ടാക്സി വന്നു!
എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ ഭയം
ഞാൻ പുറമേ കാണിച്ചില്ല.
കാരണം, ഒടുവിൽ,
ഞാൻ ദക്ഷിണദേശം കാണാൻ പോവുകയായിരുന്നു.
Translated by : Cinephile
എംസോണ്‍ റിലീസ് - http://www.malayalamsubtitles.org/ www.facebook.com/msonepage